Teatr Wielki – Opera Narodowa w Warszawie jest sceną operowo – baletową, w której przedstawiane są spektakle teatralne, opery, balety, koncerty. Opera w Polsce ujrzała światło dzienne już w XVII wieku za sprawą Władysława IV Wazy, który to jako pierwszy sprowadził do Polski włoską trupę operową. On też stworzył pierwszą salę teatralną na Zamku Królewskim. Natomiast pierwszy polski teatr profesjonalny powstał z inicjatywy króla Augusta Stanisława Poniatowskiego w 1765 roku. Wcześniej inscenizacje miały miejsce w Pałacu Radziwiłłowskim, a potem w gmachu przy placu Krasińskich. Inscenizacje grane przy placu Krasińskich w latach 1779 – 1833 nauczyły i pokazały światu wielu znanych artystów, artystów operowych, twórców, pisarzy. Z czasem gmach ten nazywany był Teatrem Narodowym. Obecny budynek wzniesiony przy placu Teatralnym powstał w latach 1825 – 1833 wedle koncepcji Antonia Corazziego i nazywany jest Teatrem Wielkim. Pierwsze przedstawienie w nowo otwartym budynku odbyło się 24 lutego 1833 roku, a był nim „Cyrulik sewilski” Gioacchina Rossiniego, zaś w 1858 roku zaprezentowano w nim pierwszą polską operę narodową „Halkę” Stanisława Moniuszki. Podczas zaborów budynek pełnił rolę kulturalną i polityczną, był spoiwem integrującym polskie społeczeństwo. Poczuć w nim można był ducha narodu dążącego do odzyskania wolności. Gmach teatru przetrwał do II wojny światowej, podczas której został rozwalony, i uratowała się tylko fasada gmachu. Po konflikcie zbrojnym teatr został odbudowany i powiększony, według koncepcji architekta Bohdana Pniewskiego. Odbudowa jego oparta została przy wkładzie środków pieniężnych Społecznego Funduszu Odbudowy Stolicy. Fundusz ten został założony po zakończeniu wojny w 1945 roku w stolicy i pomagał w odbudowie zniszczonego stolicy. Prace budowlane zakończyły się w 1965 roku, a pierwszy koncert po odbudowie zaprezentowany został 19 listopada 1965 roku, a był nim „Straszny Dwór” Stanisława Moniuszki. W Teatrze Wielkim prezentowane są dzieła najznakomitszych narodowych muzyków: Karola Krupińskiego, Stanisława Moniuszki, Krzysztofa Pendereckiego. Na scenie wystawiane są również dzieła światowych twórców: Beethovena, Mozarta, Pucciniego, Wagnera. Występowali i pojawiają się w Operze wspaniali śpiewacy operowi: Małgorzata Walewska, Placido Domingo. Oprócz przedstawień teatralnych i baletowych odbywają się też pokazy komercyjne m.in. koncert Filharmoników Wiedeńskich, premiera filmu Andrzeja Wajdy „Katyń”. Na scenach Teatru Wielkiego od początku jego powstania grane były najważniejsze przedstawiania ze świata baletowego i operowego. Poziom swój Teatr utrzymuje po dzień dzisiejszy.

W Teatrze Wielkim scena główna znajduje się w Sali im. Stanisława Moniuszki z widownią na 1 841 osób. Scena kameralna jest w Sali Emila Młynarskiego z 248 miejscami. Oprócz tych sal w budynku tym w Salach Redutowych znajduje się Muzeum Teatralne i dwie spośród czterech scen Teatru Narodowego. Wymienione Muzeum Teatralne mieści się w zachodnim skrzydle Teatru Wielkiego. Założone zostało w 1956 roku a jedenaście lat później przeszło pod ten sam gmach, co Teatr i tą samą zarząd. W Muzeum znajdziemy dwa rodzaje zbiorów: muzealia (dzieła i sztuki) i dokumentacje teatralną. Księgi, ilustracje, akcesoria różnego rodzaju pokazują historię polskiej sceny od XVIII wieku do czasów współczesnych. Muzeum prowadzi regularną działalność wystawienniczą, popularyzatorską oraz powiększa ciągle własne zbiory poprzez zakup, przekazy oraz dary. Dyrektorem Teatru Wielkiego – Opery Narodowej jest Janusz Pietkiewicz.

Po skorzystaniu z dużej oferty Teatru Wielkiego należy pozostać jeszcze w mieście, ażeby móc następnego dnia dalej zwiedzać interesujące miejsca w Warszawie. Noc najlepiej spędzić w jednym z warszawskich hoteli będących w centrum stolicy. Wybór hotelu nie powinien stanowić problemu, ponieważ oferta hotele Warszawa jest bardzo duża i różnorodna.